1331.

ته اتوبوس، آن صندلی آخر، کنار شیشه..

بهترین جای دنیاست..

برای آنکه مچاله شوی در خودت

سرت را بچسبانی به شیشه و زل بزنی به یک جای دور..

و فکر کنی به چیزهایی که دوست داری

و فکر کنی به خاطراتی که آزارت می دهد

و گاهی چشمانت خیس شود از حضور پررنگ یک خیال

و یادت برود مقصدت کجاست

و دلت بخواهد که دنیا به اندازه همین گوشه اتوبوس کوچک شود

و دنج و تنها

و آه بکشی از یادآوری حماقت های عاشقانه ات..

شیشه بخار بگیرد..

و تو با انگشت بنویسی "آینده" و دلت بگیرد از تصورش..

چشمهایت را ببندی

و تا اخرین ایستگاه در خودت گریه کنی..

پریسا زابلی پور

پ.ن: مثل عروسِ خان که میداند پسرزا نیست/ حس می کنم عمر خوشیهایم به دنیا نیست..

تمام من که تویی امتداد خواهد یافت...