1942.

خستهام و چه بسیار خستهام.

ذهنم و تنم، تمام خسته است.

کاهش زمان را انگار میبینم و لمس میکنم،

یعنى کوتاه و کوتاهتر شدن عمر. .

لحظات خاص و کمیابی هستند

که انسان در آنها کاهش و فرسایش خود،

ریزش خود را حس و انگار آشکارا نظاره میکند..

آری. . . من پیر میشوم؛

نام روشنِ آن همین است..

تحلیل رفتن و پیر شدن..

سلوک/محمود دولت آبادی

پ.ن: آهنگ شب جدایی شنیدنی ست با گوشِ جان..

تمام من که تویی امتداد خواهد یافت...