759.

من آن دخترکِ روستایی ام که پیوند ابرویش را برداشت

تا به یافت تو

در بافت چلچراغِ شهر تو

به تو بپیوندد

و تو مثل یک چرتِ بی قیمت

در اوج خستگیِ فصل شلتوک زدن

بی رنگ

بی معنا

برنج ها را که درو کردی

تنها یک قلم دادی تا پیوند ابروهایم را برگردانم

کیانا رنج

پ.ن: حس عجیبی ست اینکه هیچ اتفاقی نتواند نه آنچنان متاثرت کند و نه حتی ذره ای شاد..

پ.ن1: همه ی شهر هم تو را خواهد مثل من بیقرار کم دارد..

تمام من که تویی امتداد خواهد یافت...